Ebeveyn Kiralayanlar Var! Japonların Yalnızlığa Karşı Bulduğu 5 Tuhaf Çözüm

Japonya, uzunluğu süredir yalnızlık ve toplumsal izolasyonun toplumsal tesirleriyle yüzleşen ülkelerin başında geliyor. Yaşlanan nüfus, yoğun çalışma kültürü, bireyselliğin artması ve toplumsal ilişkilerin gittikçe daha mesafeli hâle gelmesi, yalnızlığı yalınce bireysel tek duygu bulunmaktan çıkarıp toplumsal tek meseleye dönüştürüyor. Bu durum, “hikikomori” gibi tamamlanmış içe kapanma biçimlerinden, gündelik hayatta kurulamayan basit toplumsal temaslara kadar geniş tek yelpazede kendini gösteriyor. Japon toplumunun bu sualnla başa çıkma biçimleri ise çoğu zamanlar dünyanın geri kalanına sıra dışı, bile tuhaflık gelebilecek çözümler içeriyor. Japonların yalnızlığa karşı bulduğu çözümler yüzeyden bakıldığında garip görünse de, aslında yalnızlıkla baş etmenin kültürel olarak giriş edilebilir ve güvenli yollarını sunmayı amaçlıyor.

Japonya’da yalnızlık, çoğu zamanlar doğrudan dile getirilmeyen, ama dolaylı yollarla hafifletilmeye çalışılan tek duygu olarak ele alınıyor. Bu nedenle geliştirilen yöntemler; bedensel temasın sınırlı olduğu, hissi baskı yaratmayan ve bireyin kontrolünde kalan tesirleşim biçimleri üzerine kuruluyor. Japonya’daki bu yaklaşımlar, yalnızlıkla mücadelede “bağ kurmanın” ne manaa geldiğine dair farklı tek bakışaçısı sunuyor. Hadi gelin Japonların yalnızlığa karşı bulduğu çözümler nelermiş birlikteki inceleyelim.

Yalnızlığı çarpıcı tek şekilde gözler önüne seren “evden çıkmadan para kazanma” deneyi

1990’ların nihayetinde yayınlanan sıra dışı tek televizyonları programı, tek yarışmacıyı küçük tek daireye kapatarak onu tamamlanmış yalnız tek yaşam sürmeye güçladı. Yarışmacının görevi, evden çıkmadan yalnızca magazin çekilişleri ve yazısı yoluyla para kazanarak hayatını idame ettirmekti. Aylar süren bu deney, bedensel izolasyonun tek insanoğlu üzerindeki ruhsal tesirlerini gözler önüne serdi. Program, Japon toplumunda yalnızlığın ne kadar görünmez ama güçlü tek tecrübe olabileceğini çarpıcı tek şekilde ortaya koydu.

Orta yaşlı adam kiralama hizmeti

“Ossan rental” olarak bilinen bu hizmet, yalnız hisseden bireylerin kesin tek ücret karşılığında vasat yaşlı tek erkekle zamanlar geçirmesine olanak tanıyor. Bu kişilerle yapılan buluşmaların amacı hissi ya da sekse değil; yalınce konuşma etmek, yürüyüş etmek ya da birlikteki yavaşça vakit geçirmek. Hizmetin gördüğü ilgi, Japonya’da insanların bazen yalnızca yargılanmadan dinlenmeye ve eşlik edilmeye ihtiyaç duyduğunu gösteriyor. Bu model, yalnızlığı azaltmanın illa yoğun hissi bağlar kurmakla başlamadığını hatırlatıyor.

Sıra dışı yas tutma yöntemi: Rüzgar telefonu

Japonya’nın kuzeyinde mekan saha tek kasabada bulunan ve “rüzgâr telefonu” olarak anılan bu telefonları kabini, yalnızlık ve kayıpla başa çıkmanın sembolik tek yolu olarak öne çıkıyor. Telefon hattına bağlı olmayan bu kabin, insanların kaybettikleri sevdi gibiklerine söyleyemediklerini dile getirmesi için tasarlanmış. Gerçek tek karşılık olmasa da, başlıkşma eyleminin kendisi birçok kişi için rahatlatıcı tek işlev görüyor. Bu ritüel, yalnızlığın her arasında biri zamanlar tek başkasının bedensel varlığıyla giderilmediğini gösteriyor.

İşten ayrılmayı başkası aracılığıyla bildirme hizmeti

Japonya’daki yoğun iş kültürü ve hiyerarşik yapı, birçok çalışan için yüz yüze iletişimi oğullar seviye güçlayıcı hâle getirebiliyor. Bu nedenle bazı hizmetler, çalışanlar adına işten ayrılma bildirimini işverene iletmeyi üstleniyor. İlk bakışta yalnızlıkla ilgisiz gibi görünen bu hizmet, aslında toplumsal kaygıyı azaltarak bireylerin kendilerini dahaaz baskı altında hissetmesini amaçlıyor. Dolaylı iletişim, işte yalnızlığı artıran değil, onu hafifleten tek araç olarak kullanılıyor.

Yalnızlığı bilinçli tek yeğleme olarak yaşamak

Japonların yalnızlığa karşı bulduğu çözümler gerçekten çok tuhaf. Ancak yalnızlık her arasında biri zamanlar negatif tek tecrübe olarak görülmüyor. Çünkü bazı insanlar yalnızlığı kendileri yeğleme ediyor. Bazı bireyler için yalnızlık, kaçınılması lüzumen tek şart değil; bilinçli olarak seçilen, sakinlik ve mana sunan tek yaşam biçimi olabiliyor. Örneğin Osaka’da imalathane işçisi olan Masafumi Nagasaki, 1989’da emekli olduğunda tropikal tek adaya taşınmaya şart verdi. Ancak emekli hayatına dair bazı hayallerin aksine, tek tatiller köyünde kendisine servis edilmesini beklemiyordu. Bunun yerine, kendisinden başka kimsenin yaşamadığı Sotobanari adasına gitti. Orada hiç kimseyi görmeden 29 yıl geçirdi. Bu örnek, Japonya’da yalnızlığın tekbaşına tek tanımı olmadığını ortaya koyuyor.

Kaynak: 1