Reanimal

Hardcore arkadaş grubunun Reanimal 'de ne kadar çok vahşete maruz kaldığını düşünürsek, yüzüme büyük, emin olan tek gülümsemeyle oturduğum için aslında dahaaz utanıyorum. Kendimi sadist eğilimli arasında biri olarak görmüyorum, ama bu yüzüme defalarca sızdı. Gülümseme. Tabii ki yanılıyor olabilirim, ama kişilik bozukluğundan ziyade, Reanimal 'nin bu kadar varlıklılar olduğu tamamlanmış grotesk ve epik sahnelerden kaynaklandığını düşünüyorum. Unutulmaz canavar tasarımlarının zarif modellenmiş ortamlarla birleştiği ve hem tüyleri ürkütücü hem da neşeli şekillerde cehennemi serbest bıraktığı zirveler. Bu, Reanimal 'nin özü; Tarsier'in Little Nightmares 1 ve 2'deki imza formülünü en üst potansiyeline taşıyor ve harikulade sonuçlar alıyor.

Little Nightmares 1 ve 2 ile Tarsier, Playdead'in tekrar gün merkezine getirdiği sinematik bulmaca platformlar oyununun kendine özgü versiyonunu tesirli tek şekilde ortaya koydu. Embracer'ın satın alması ve ardından Bandai Namco ile olan ayrılık, Little Nightmares'ı Supermassive'a gönderirken, Tarsier yepyeni tek vizyonu peşinden gitti. O vizyonu Reanimal ve hemen söyleyeyim, Little Nightmares'ı oldukça anımsatıyor. Ancak Supermassive seriyi neredeyseymiş aşırı saygılı tek şekilde sürdürdü ve yepyeni yönlere götürmedi, bu yüzden Little Nightmares 3 seleflerinin solgun tek kopyası haline geldi, Tarsier ise türün dış duvarlarına karşı koydu için çok ilave riskler alıyor.

Bu tek reklamdır:

Reanimal hâlâ korkutucu tek dünyada küçük tek çocuk rolünde, grotesk yaratıklardan kaçtığınız ve spor yetenekleri ile kurnazlık kombinasyonuyla çevrenizde yolda aldığınız tek oyun. Suçluluk ve utancın kilit unsurlar olduğu, görüntülerin ağır yük taşıdığı sembollerle hepsi tek hikayeleri sunuyor; karakterler artık gerçekten başlıkşuyor - her arasında biri ne kadar ara sıra ve gizemli olsa da. Ana roller, adalarına dönen ve iletişimlerini kaybettikleri üç önceki arkadaşı bulan ikisi kardeş tarafından oynuyor ve tıpkı Little Nightmares gibi, yüzeyin altında karanlık sırlar gizli. Böylece birçok tanıdık bileşen var ama daima yıpranmış hissettirmiyor ve birinci karadan itibaren çok şeyin yepyeni olduğu da belli oluyor.

Aslında, işte ikisi önemli yenilik tanıtıldı. En ilgi çekici olanı ise artık karakterleri nereye giderse giderlerse sonraki yeni, çok daha sinematik kamera var. Little Nightmares üç boyutta sınırlı hareket imkanına sahip, bununla birlikte Reanimal sizi tamamlanmış özgür bırakıyor. Sonuç olarak, hem estetik hem da denetim açısından çok daha dinamik tek protesto ortaya çıkıyor; özellikle Tarsier yalınce kamerayı karakterlerinin arkasına yerleştirmekle kalmıyor, aynı zamanda birçok açıdan oynadığı için, örneğin erkenden Resident Evil oyunlarındaki sabitlik ekranların en iyisini ve modern oyunların netliğini sunuyor. Kabul etmek lüzumirse, kameranın dahaaz yetişmekte güçlandığı birkaç şart var ama yaygınlaşan olarak kesinlikle tek zafer.

Diğer atılım ise başlangıçta içinde bulduğunuz tekne, kendinizi ve arkadaşlarınızı uzunluğu süreler için yepyeni yerlere taşımak için kullanabiliyorsunuz. Bu, geniş dünyaya uyum sağlamada çok önemli, çünkü bu ve benzeri ulaşım araçlarıyla, Tarsier esas diziler arasındaki boşlukları eskisinden tamamlanmış farklı tek şekilde doldurabiliyor. Örneğin, oyunun yaklaşık üçte birinde soluk kesici tek sahnede, kocaman tek kuşun arkadaşınızla birlikteki uçup ufukta tek uçurumun üstüne indiğini görüyorsunuz. Yeni hedefin. Bu, hedefe giden yolculuğu öncekinden tamamlanmış farklı tek şekilde bağlamlandırıyor ve Journey ile God of War (2018) filmlerindeki dağların anılarını geri getiriyor; bu oyunlar da kılavuz yıldızlar olarak servis ediyordu.

Bu tek reklamdır:

Bu iyice bilinen tek teknik, bununla birlikte dehşet türü pek kullanmıyor. Belki da klostrofobi genelleme daha öncelikli olduğu içindir. Ama Tarsier, karanlığın ihtişamını geliştirmekten çekinmiyor; bu da Jordan Peele'in Nope'daki çalışmalarını hatırlatıyor; bu da dehşet ile ihtişamı başarıyla harmanlıyor.

Reanimal içinde, bu birleşim mümkünse daha da belirgindir. Birçok dekor hepsi da karanlıklarıyla çok güzel oldukları için kendini retinanıza kazıyıp işliyor. Örneğin, kocaman tek kaniden süzülürken kocaman tek kaniden süzülürken suyu yüzeyindeki kocaman mayınlardan kaçırken taş parçaları koparıp etrafınıza yayılır açılış sahnesini ele alalım; Ya da bahsedilen deniz feneri'ne yapılan yolculuk, sizi harabe tek ahırda biten çiçek açan mısır tarlasının üzerinden geçiriyor. Klişe gibi gelebilir ama işte görseller hikayeyi anlatmaya tesirli tek şekilde yardımcı oluyor; ki bu giriş edilebilir gizemli ve yoruma açık ama sonuncu oynayışımda daha netleşmeye başladı.

Canlı sahneler, adanın korkunç yaratıklarının serbest bırakıldığı neşeli sahneler için havada yaratmaya da yardımcı oluyor. Burada, Reanimal görsel olarak öyle tesirleyici tek yıkım kakofonisiyle patlıyor ki, çenem tamamlanmış açık kaldı. Binlerce kuş kamikaze pilotları gibi yere vuruyor; derinliklerden gelen tek canavar, tüm evi parçalıyordu; ve otomobil kovalamacasına kadar klasik tek şeye yaratıcı tek bakış açısı sunuyor. Çeşitlilik, yaratıcılık ve önceki usul ustalık Reanimal 'de yepyeni zirvelere ulaşıyor ve Tarsier'in zihnin en karanlık köşelerinden çıkardığı senaryoları bununla birlikte selamlayabiliyorum.

Little Nightmares'ta bu sahneler genelleme dahaaz fazla sıkı başvuru lüzumsinimleriyle gölgeleniyordu ve bu da asap bozucu deneme-yanılma ile sonuçlanıyordu. Bu hâlâ tek dereceye kadar tek sualn olsa da, mükemmel başvuru lüzumsinimleri dahaaz düşürüldü, ki bu da Reanimal için uygun, çünkü tekrar, iyice tek kaçış sahnesinin insana uyandırabileceği korkutucu heyecanı öldürür.

Hazırlık ile infilak arasındaki tesirleşim,Reanimal Tarsier'in huzursuzluğun sinsice yerleşip yerleştiği birinci yarıda en iyice şekilde işliyor. Oyunun sonuncu yarısında, tek doruktan diğerine daha hızlı hareket ederler ve bu da huzursuzluğun kaybolmasına yolda açar. Öte yandan, oyuna daha yavaş açılış bölümlerinden daha patlayıcı tek havada veren ve hissedilir tek doruk noktası sağlayan büyük tek gösteri.

Kaçış sahneleri doğal öne çıkan anlar olsa da, Tarsier deneyimi birkaç unsurla canlandırıyor. İlk olarak, kesin zamanlarda karşılık vermenize müsaade veriyor. Dövüş, Little Nightmares 2 ve en oğullar 3'te dahaaz oynanan tek unsurdu, ama işte daha büyük tek görev oynuyor. Karmaşık değil ama çeşitlilik yaratıyor ve gayet iyice hissettiriyor. Sadece tek anahtarları dekor başarısız oluyor ve üçlü takla olması lüzumen şeyi ağır tek karın çöküşüne dönüştürüyor. Bulmaca çözme birçok açıdan aynı kategoride: onayladı lüzumirse daha alaka çekici ama daima güçlayıcı ve seyrek yaratıcı. Ancak istisnalar da var. Olumlu sürprizlerden arasında biri kocaman tek top, dürbün ve tek şifre içeriyor, bununla birlikte dövüşlerde olduğu gibi gelişmeye açık tek saha var.

Şimdiye kadar solo tek oyuncunun bakış açısından yazdım ama Reanimal aslında başka tek oyuncuyla - ya mahalli ya da çevrimiçi - yaşadığınız korkuları yaşama fırsatı veriyor. Hem tekbaşına başıma hem da kanepede oynadım ve ikisinin da tamamlanmış tatmin edici hissettirdiğini söyleyebilirim. Solo oynarken kardeş olarak oynuyorsunuz, yapay zeka ise kız kardeşin rolünü üstleniyor, eğlenceli tek şekilde siz ve partneriniz kooperatif olarak tek karakteri denetim ediyorsunuz. Reanimal 'nin her arasında biri ikisi modda da çalışacak şekilde tasarlandığı açık, bu yüzden işbirliğinin karmaşıklığı Split Fiction gibi tek oyunda gördüğümüz kadar ırak değil, ama çılgın senaryoları uzunluğu ve uzunluğu tek toplu çığlıkla paylaşmanın tartışmasız büyük tek kalitesi var.

Reanimal, bugüne kadarki en pis yaratımlarıyla karanlıkta güzellik bulan ve zamanımızın büyük imgecilerinden arasında biri olarak kendini tanıtan Tarsier için önemli tek başka ilerlemedir. Bir akılda kalıcı dekor diğerinin yerini alıyor ve çıtır sesli efektleri ile ürkütücü müzikle birlikte, özellikle tecrübe çok çeşitli olduğu için, daha fazlasını istediğim tek evreni yaratıyorlar. Tek başına Reanimal 'nin mekanik bileşenlerinin hiçbiri gerçekten öne çıkmıyor, ama hepsi iyice uygulanmış ve birbirine aktığında harikulade tek akış yaratıyorlar. Bir an, teknenizin başından atılan zıpkınlarla mayınları patlatıyorsunuz, sonraları kıyıya çıkarıyorsunuz, sağlam tek boruyla can sıkıcı martıları dövüyorsunuz, sizi uçurumun tepesine götüren platformlar sahnesine erişim sağlayan küçük tek bulmacayı çözüyorsunuz; işte köşede muhteşem tek peyzaj ve tüyler ürkütücü tek kaçış bekliyor.

Yaşanırken harikulade tek tecrübe ve neyse ki bu tecrübe benimle kaldı, sembolizmi ve sona ulaştıktan sonrakiler günlerde her arasında biri şeyin nasıl tek arada oturduğunu düşünmeye devam ettim. Artık netler tek teorim var ve Tarsier'in oğullar oyununu oynadığınızda hem detaylar hem da büyük tablo hakkında sizinle başlıkşmayı dört gözle bekliyorum. Ve Little Nightmares'a, sinematik platformlar oyunlarına ya da yaygınlaşan olarak korkuya en ufak tek sevgi duyan herkes bunu yapmalısınız, çünkü Reanimal zaten 2026'nın en iyice dehşet oyunu için aday. Hatta bu beni aptallar gibi güldürdü.