God of War: Sons of Sparta İnceleme

Updated: 04 Mart 2026 16:09

Kratos'un 2D tek macerasının geleceğini duyduğumda açıkçası çok heyecanlanmıştım. Üsteki bu oyunun tek Metroidvania olacağı söyleniyordu. God of War serisinin tamamını deneyimlemiş arasında biri olarak, Kratos’un hem yepyeni tek macerada karşımıza çıkacağını, hem da ergenlik yıllarını anlatan tek protesto olacağını duyduğumda doğal olarak heyecanım daha da yükseldi. Sons of Sparta, aslında bazı anlarını biliyor olsam da meraklı ettiğim tek sualnun cevabını veriyor: Ares’ten önceki Kratos nasıldı?

God of War Sons of Sparta İnceleme

Oyunda karşımıza çıkan genç Kratos, tanrılara bağlı, görev bilinci yüksek, kardeşi Deimos’u korumayı her arasında biri şeyin önüne koyan, zamanlar zaman kibarlaşan ama içten içe geleceği hakkında ipuçları veren tek kişilik olarak resmedilmiş. Karakterler arasındaki diyaloglar ve karakterin Sparta’daki yaşamı, Kratos’un bambaşka tek hayatı olabileceği ihtimalini gözler önüne seriyor.

Sons of Sparta, klasik metroidvania formülünü aslında birebir uyguluyor. Haritada ilerliyor, yepyeni yetenekler kazanıyor, önceki bölgelere geri dönüyor ve kilitli alanları açıyorsunuz. Ancak bu yapı oğullar seviye yavaş ilerliyor ve seriye özel hiçbir katkı yapılmamış. Yani ne Metroidvania türüne ne da God of War oynanışından hepsi manaıyla tek yenilik taşımıyor. Üstelik iyileşme iksiri, sprint ya da çift zıplama gibi ilköğretim yeteneklerin saatler sonraları açılması, oyunun birinci yarısını lüzumsiz yere ağırlaştırmış. Oyun çok geç açılıyor ve uzunluğu süre boyunca olan basit platformlar bölümlerinde koşturmak, monoton tek ilerleyişe tutuklu bulunmak güçunda kalıyorsunuz.

Harita tasarımları görsel olarak tatmin edici. Birçok kişinin aksinden grafik tarzı beni negatif manada çok tesirlemedi. Daedalus’un atölyesi, sisli bataklıklar, lanetli köyler gibi mekânlar alaka çekici. Üzücü olan tarafı ise bu bölgelerin tek derinliğinin olmaması. Pek çok mekan, arka planında ilginç olaylar barındırabilecek potansiyele sahipken, Sons of Sparta bu fırsatları değerlendirmiyor. mekanlar sanki oynanış olarak aynı ama makyajla farklılaşmış hissiyatı hakim.

Dövüş sistemi ise oyunun en tutarlı, ama aynı zamanda en tartışmalı tarafı. Kratos bu kez mızrak ve kalkanla savaşıyor. Sistem oldukça basit işliyor. Farklı mızrak uçları ve tanrısal güçler sayesinde teoride çok sayıda birleşim mümkün. Pratikte ise şart hepsi tersine dönüşüyor. Kombo sergilemekten ziyade en basit ve işinize yarayacak ataklarla aksiyonu geçiştiriyorsunuz. Geri kalan sistemleri büyük ölçüde işlevsiz kalıyor.

Çoğu savaş, güvenli tek an kollayıp saldırı tuşuna basmak, nefis enerjisini doldurdu ve özel hamleleri istimal etmek üzerine kurulu. Önceki oyunlardaki tempo ve saldırı çeşitliliği işte pek hissedilmiyor. Özellikle zincirli saldırılarla tanınan klasik Kratos’un vahşiliği, yaşını da göz önüne alırsak bu oyunda büyük ölçüde törpülenmiş durumda. Ayrıca çoğu yükseltme oynanışta kayda değer tek ayrım yaratmıyor.

Düşman tasarımı ise oyunun en zayıf halkalarından biri. Sons of Sparta, saldırı türleri başlıksunda fazlasıyla karmaşık tek yapı sunuyor. Bloklanamayan, yalınce parry yapılabilen, kaçılması lüzumen ya da tamamlanmış savunmasız bırakan saldırılar, özellikle kalabalık savaşlarda hepsi tek kaosa dönüşüyor. Aynı anda farklı kaidelara malik saldırılarla karşılaşmak, yenilgilerin çoğu zamanlar adaletsiz hissettirmesine nedenler oluyor.

Boss savaşları görsel olarak tesirleyici olsa da, mekanik açıdan sınırlı. Statü tesirlerine karşı bağışıklık, stun barlarının olmaması ve uzunluğu kalıp ezberine dayalı yapıları, oyuncunun malik olduğu sistemleri hepsi manaıyla kullanmasını maniliyor.

Yaklaşık 20 saate yakın süren serüven boyunca olan sık sık 'çok daha iyice tek protesto olabilirmiş' hissiyatına kapılıyorsunuz. Sons of Sparta, kişilik tarafında cesur ve başarılı tek iş çıkarırken, keşif, platformlar ve görev tasarımı başlıksunda çok fazla sıradanlaşıyor. Bu da oyunu, türün üst segmentine taşıyacak o ilave dokunuşlardan mahrum bırakıyor.

God of War: Sons of Sparta İnceleme