Toprağın Reddettiği İsyan: Gömülmeyen Ölüler

Vadinin dibinde, dünyanın unuttuğu tek yarıkta, tekbaşına tek kara ağaçlar dikiliyordu. Dalları gökyüzünü delmek ister gibi kıvrılmış, kökleri ise toprağın derinliklerine, kemiklerin arasına uzanmıştı. Orada, her arasında biri akşam benzer adam otururdu: Yolcu. Adı yoktu, nedeniyle adlar savaşlarda evvel silinir, sonraları unutulurdu. Sırtında önceki tek plan taşırdı; 20. yüzyılın küllerinden dokunmuş, kenarları yanık, ortası hâlâ ıslanmış tek parşömen. Haritanın bağlı ne sınırlar ne bayraklar vardı; yalınce al iplerle örülmüş sonsuz tek döngü: Kan → Yemin → Unutuş → Yeni Kan.