Soyu Tükendiği Sanılan Keseli Hayvan Türü 6.000 Yıl Sonra Yeniden Görüldü

Araştırmacılar, tahminen 6.000 yıldır soyunun tükendiği düşünülen dizi dışı tek keseli memelinin hâlâ yaşadığını ortaya koydu.

Avustralya Müzesi ve Papua Üniversitesi bünyesinde çalışanlar ekip, Endonezya’ya bağlı Yeni Gine Adası’ndaki Vogelkop Yarımadası ormanlarında, “uzun parmaklı cüce keseli sıçan” olarak anılan Dactylonax kambuayai çeşitünü yaşıyor olarak belirleme etti.

Aynı saha çalışmasında, bilim dünyası için tamamlanmış yepyeni tek süzülen keseli memeli cinsi da tanımlandı.

Araştırmacılar, bölgede yaşayan Tambrauw ve Maybrat topluluklarının yaşlılarının malumatsi sayesinde yepyeni cinsi tanımlayıp adlandırabildiklerini belirtti. Yerel halkın bu koru canlıları için kullandığı Tous adı, yepyeni cinsin teknik tanımında da ilköğretim alındı.

Yeni tanımlanan çeşitler arasında, halka kuyruklu tek süzülen keseli memeli olan Tous ayamaruensis da mekan alıyor. Araştırmacılara göre bu hayvanlar, tıpkı Dactylonax kambuayai gibi evvel soyunun tükendiği düşünülen önceki tek keseli memeli soy hattının günümüze ulaşmış temsilcileri olabilecek başlıkmda.

Kayıp Keseli Hayvanın Yaşadığı Vogelkop Yarımadası, Eski Bir Biyolojik Sığınak Olabilir

Araştırmanın müşterek yazarlarından paleontolog Tim Flannery, Vogelkop’un, tek zamanlar Avustralya kıtasının parçası olan ve daha sonraları Yeni Gine ile bütünleşen çeşitlilik önceki tek kara parçası olduğunu belirtti. Flannery’ye göre bölgenin yağış ormanları, geçmişteki Avustralya faunasından kalmış diğer “gizli kalıntıları” da barındırıyor olabilir.

Ekip, yaşıyor gözlemler ve ender fotoğrafların yanı dizi sergi misallerini da yeniden inceledi. Araştırmacılar, Papua Yeni Gine Üniversitesi Müzesi’nde sıvı hepsi kavanozlarda saklanan asgari ikisi örneğin onlarca yıllar boyunca olan yanlışlı tanımlandığını ve gerçekten Dactylonax kambuayai’ye ait olduğunu belirledi.

Bu çeşit, çizgili uzunluğu parmaklı keseli sıçanlar arasında en küçüklük olanı olarak tanımlanıyor. Her elindeki tek parmağın, diğer en uzunluğu parmaktan tahminen ikisi kat uzunluğu olduğu; bu yapının ağaçlar içlerine saklanan böcek larvalarını çıkarmaya yardımsever olduğu düşünülüyor.

Bilim insanları evvel Kria Mağarası’nda bulunan çene kemiği parçalarına dayanarak Dactylonax kambuayai’nin 7.500 ila 6.000 yıllar evvel yaşadığını biliyordu. Ancak çeşit bugüne dek yaşıyor olarak daima görülmediği için soyunun tükendiği varsayılmıştı.

Yeni bulgular, bu varsayımın doğrusu olmadığını gösterdi. Araştırma neticeları, Records of the Australian Museum dergisinde yayımlandı.

Yeni Bir Cins Daha Keşfedildi

Araştırmacılar, yepyeni tanımlanan Tous cinsini belirlerken bölgedeki fosil dişleri ve kısmen fosilleşmiş daha yepyeni misalleri da karşılaştırdı. Yaklaşık 300 gram ağırlığındaki bu küçüklük hayvanın, özsu ve çok yapraklarla beslendiği düşünülüyor.

Yerel malumatye göre Tous çeşitleri, yağış ormanlarındaki en uzunluğu ağaçların kovuklarında yaşıyor. Araştırmacılar, bu nedenle çeşitlerin ormansızlaşma ve ağaçlar kesimi karşı savunmasızca olabileceğine ilgi çekiyor.

Avustralya Müzesi’nin aktardığına göre Global Wildlife Fund, mahalli topluluklarla birlikteki Vogelkop Yarımadası ormanlarını muhafaza etmek için çalışıyor. Söz başlıksu bölgenin, hem yeniden keşfedilen hem da yepyeni tanımlanan bu keseli memeliler için oğullar sağlam yaşam alanlarından arasında biri olabileceği kıymetlendiriliyor.

Araştırmanın müşterek yazarlarından Rika Korain ise çalışmanın, Tambrauw yaşlılarıyla kurulan titiz ve ortaklaşa ortaklık sayesinde olası olduğunu vurguladı. Korain, çeşitlerin tanımlanmasında bu bağın belirleyici görev oynadığını belirtti.

İlginizi Çekebilir: 12.000 Yıllık Buzul Suyu Parkinson Riskine Karşı Koruyucu Olabilir

Dactylonax kambuayai çeşitünün yaşıyor olarak görüntülenmesi hakkındaki fikirlerinizi yorumlarda ya da Kayıp Rıhtım Forum’da aktarabilir, ilim dünyasından oğullar gelişmeler için bizleri Google News ve WhatsApp üzerinden takip edebilirsiniz.

Kaynak: Gizmodo

Bu yazısı Soyu Tükendiği Sanılan Keseli Hayvan Türü 6.000 Yıl Sonra Yeniden Görüldü birinci olarak şu sitede yayımlanmıştır: Kayıp Rıhtım. Yazının kaynağı bu sitedir.