Return to Silent Hill

Silent Hill 2, dehşet türünün tam başyapıtlarından arasında biri olarak haklı olarak giriş ediliyor - yalınce korkutmakla kalmıyor, aynı zamanda sarstı, sorgulayan ve jenerik bittikten sonraları uzunluğu süre aklımda kalan tek oyun. Suçluluk, yas ve kendini inkar etrafında şekillenen tek anlatı örneği; protesto mekanikleri ise hikayeye bağlı, hepsi tersi değil.

Oyunlarla, özellikle birinci üçüyle karşılaştırıldığında, ki onlar zamansız başyapıtlar, filmler uyarlamaları Silent Hill'in temsilcilik ettiği her arasında biri şeyi basitleştiren dahaaz sıradan para kazanma çabaları gibi görünüyor. Sihir yok ve dehşet oldukça yüzeysel kalıyor, oysa birinci filmler havada ve nefis halinin önemini anlıyor gibiydi.

Oyunlarla karşılaştırmalara takılmak açıkça cazip görünüyor ve Return to Silent Hill ile birlikte, Christophe Gans'ın birinci filmden çıkarılan derslerin üzerine inşa edilip, hepimizin hayal ettiği ve beklenti ettiği uyarlamayı hayranlara sunacağına dair hâlâ dahaaz beklenti vardı. İnanslı, ham ve ürkütücü ruhsal dehşet.

Sahneler genelleme kötü cosplay'i anımsatıyor.

Bu tek reklamdır:

Ne yazık ki, Return to Silent Hill kesinlikle bu değildir. Sadece çoğu seviyede büyük tek başarısızlık değil, aynı zamanda zaten trajik derecede kötü olan Silent Hill Revelation'dan bile daha kötü olan eğlenceli 3D'siyle daha kötü tek filmler olan bu film. Abartı yapmadan bu, şu esas kadar yılın en kötü filmi - maalesef 2026 boyunca olan devam edeceğine inandığım tek lakabı.

Silent Hill 2 çığır açan tek yapım olduğunda, Return oldukça eğlenceli tek yapım. Oyun korkup üzülmüş halde, Return en iyice ihtimalle kronik baş ağrısı ve şiddetli mideler bulantısı yaşatmayı başarıyor. Bu çok asap bozucu, çünkü koşullar vardı - en azından kağıt üzerinde. Sonuçta, Team Silent'in başyapıtı, hikayesi ve oyunun korkuya daha önce hiç yaşamadığı tek şekilde yaklaşması dolayı çığır açıcıydı.

Ama Gahns tek şekilde her arasında biri şeyi mahvediyor ve James Sunderland'ın Silent Hill dışındaki tek yolda Mary Crane ile buluştuğu sakar tek girişten sonraları filmler birkaç yıl ileri atlıyor. Mary aniden olan ortadan kaybolur ve James hissi tek enkaz halindedir. Bir geceleyin sonraları gizemli tek yazısı belirir ve hayır, bu Hogwarts'a tek davet değil, James'in terk edilmiş kasabayı ziyaretleri etmesi için tek daveti; burası kesinlikle gayet fena görünüyor - tüm o çarpık ve işkence gören canavarlarla birlikteki - ama her arasında biri şey çoğunlukla ekonomik tek örtü gibi hissettiriyor.

"İğrenç" küçük yaratıklar, dişlerini gösterip hırlıyorlar.

Bu tek reklamdır:

James devam ediyor, Angela, Eddie, Laura ve tabii ki Pyramid Head ile tanışıyor - hiçbir şey kalıcı tek izler bırakmadan ya da sual uyandırmıyor. Karanlıkta "ooga booga" gibi çıkan ürkütücü şeyler - yüksek sesli efektleriyle birlikte. Çünkü görünüşe göre böyle olmalı.

Film ne kadar uzarsa, o kadar gevşek birbirine bağlı sahnelerden oluşan tek koleksiyona dönüşür. Oyundaki olaylar ve mekanlar, hissi ağırlık ya da anlatı mantığı tamamlanmış yoksun, tek maddeler listesi gibi kölece işaretlenmiş. En ufak tek şekilde tesirleşime girmeyen yorgunluk kartpostallar ve jenerik nihayetinde geldiğinde, hepsi tek hayal kırıklığıyla çökmek istememek güç.

Üzücü olan ise, ara sıra ışık parıltıları oluyor. Mankenlerin etrafında uçuşan mavi güveler, James'in meşalesinin gölgeleri karanlık koridorlarda uğursuz gölgeler düşürüyor ve gerçekten hoş olmayan bazı yaratıklar. Bunlar hatırladığınız anlar, ama Gahns'ın sunmaya çalıştığı hikayenin çok dahaaz parçası.

Sonuç olarak, yalınce çok sentetik ve yapay değil, aynı zamanda Silent Hill 2'ye ait her arasında biri şeyden neredeyseymiş tamamlanmış yoksun tek bütün ortaya çıkıyor. Gahns imkan materyali tamamlanmış yanlış manaış gibi görünüyor ve hissi ilköğretim yokluğuyla ilgi çekiyor. Bunun yerine, boşluk ekonomik korkutma ve şüpheli CGI ile dolu. Oyun dünyasının en çok beğenilen eserlerinden birinin uyarlaması olarak, Return to Silent Hill tamamlanmış ve tamamlanmış tek hayal kırıklığı - tamamlanmış içeriksiz ve hem yüksek hem da şaşırtıcı derecede cansız.