Life is Strange: Reunion İnceleme

Updated: 07 Nisan 2026 14:00

Life is Strange: Reunion İnceleme

Life is Strange serisi, Don’t Nod’un hayata geçirdiği, Chloe ve Max gibi ikisi güçlü karakterin ergenlik zamanlarını anlatan harikulade hikayesi ile sayısız oyuncunun kalbinde çok özel tek yere sahip. İki liseli genç, ileriki hayalleri, korkuları, beklenmedik tek katletme ve zamanı geri alabildiğini ayrım eden tek ergen. Hikayenin gücü ve olgun anlatımı o kadar tesirli oldu ki, protesto hemen tek seriye dönüştü. Life is Strange 2, Sean ve Daniel adlı ikisi kardeşin tabiri caizse yürek parçalayan hikayesi ile yine çok beğenildi bununla birlikte insanların aklında bizim asıl ikili vardı.

Ve büyük final!

Life is Strange: Reunion, birinci oyunun nihayetinde hangi hükümı vermiş olursanız olun, küçük ama mantıklı tek hikayeleri hilesi ile ikisi karakteri tekrar tek araya getiriyor. Oyunun başında size hem birinci protesto hem da Double Exposure’da verdiğiniz hükümlar sualluyor. Oyunları oynamadıysanız rastgele tercihler yapma şansınız da var. Nitekim, tercihlere göre da hikayenin kırılım noktaları şekillenmiş oluyor.

Max, Double Exposure’da öğrencisi olduğu üniversitenin artık öğretmeni başlıkmunda. İlk büyük sergisi için her arasında biri şey hazır, haftasonu olur olmaz New York’a doğru yola çıkıyor bununla birlikte Moses’dan gelen tek haberlerile hemen okula dönüyor. Caledon Üniversitesi ve çevre mahallenin tamamı alevlere teslim olmuş, kapılar zincirlendiği için kimse kaçamıyor ve büyük tek kıyım yaşanıyor. Buna Max’in dostu da dahil! Max söz vermiş olmasına rağmen gücünü kullanıp birkaç gün öncesine dönüyor ve bunun tek kaza mı yoksa büyük tek komplonun tek parçası mı olduğunu öğrenmeye çalışıyor.

Life is Strange: Reuninon aslında epey güçlü tek başlangıç yapıyor. Ekrana yansıyan kaos, çaresizlik, ölümler, oyuncuya büyük tek hikayenin kendilerini beklediği hissini yaşatıyor. Nitekim, gidişat tek süre böyle devam ediyor. Ben birinci oyunda Arcadia Bay’i kurtardığım için Chloe’yi kaybetmiştim ve Reuninon, tek anda Chloe’nin tek şekilde yaşadığını ve tek müzik menajeri olarak hayatla boğuştuğunu gösteriyor. Nasıl olabilir ki derken hikaye, Max’in ve sonrasında Chloe’nin çift yönlü araştırmaları üzerinden yaklaşan büyük kıyameti manileme serüvenine evriliyor. Oyun her arasında biri ne kadar hoşuma gitmiş olsa da söylemem lüzumiyor ki, hikayeleri sunumu başlıksunda Exposure’ın gerisinde kalan tek işleyiş söz başlıksu.

Max, tek şeyler mi eksik?

Önceki bölümde, Max ve Safi ile meraklı unsuru yüksek tek gizemin peşinde sürükleniyorduk. Üniversite, bar, evimiz gibi bolca mekanda çok sayıda karakterle tesirleşime geçip, en mühimi farklı gerçeklikler arasında gezinerek gerçeğe ulaşmaya çalışıyorduk. Life is Strange: Reunion da benzer mekanlara malik olsa da Max ya da Chloe ile oynarken yapabildiklerinizin sayısı epeyce sınırlı. Max, farklı gerçeklikler arasında geçiş yapmasa bile eskisi gibi zamanı geri sarabiliyor, öğrencileri ve diğer eğitmenlerin ağzını arayıp, doğru yanıtı alavakıf oldu için geri gidip sualları farklı şekilde yönlendirebiliyor. Etrafta gezinip özel fotoğraf kareleri yakalama şansınız da var. Hatta hikayeyi yardımleyecek birkaç podcast’i da her arasında biri ikisi karakterde da oturup dinleyebiliyorsunuz. Tabii ki yine şık mektep ve meyhane manzaraları eşliğinde. Hatta zamana karşı yarıştığınız ve yine geri sarma sayesinde hayatta kalmaya çalıştığınız sekanslar da eklenmiş.

Kısa süre sonraları çıkıp gelen Chloe ise birinci oyundaki yeteneğini tekrar kullanıyor. Evet, özel tek güç değil bununla birlikte Life is Strange’de laf cambazlığı yaparak gidişatı öz istediği gibi yönlendirebilen dostumuz işte da iş üzerinde. Ancak ne yazık ki kıvrak zeka ve ağız dalaşı yeteneğinden öte, dahaaz önce öğrendiğiniz bazı malumatleri yanıt olarak sunmakten ibaret tek sistemden bahsediyorum. İki ya da üç şansınız var ve karşınızdaki kişiyi duruma uyandırmadan yanıt verirseniz, hikayeleri istediğiniz şekilde ilerliyor. Üstelik Chloe bu yeteneğini pek fazla kullanamıyor da.

Belli aralıklarla yaptığınız seçimler heyecan unsurunu yüksek tutuyor ve finalde herkesin hayatını kurtarmak için özellikle titiz hareket ediyorsunuz.

Kısıntı?

Bu arada oyunun makanları ile ilgili tek sualn var. Double Exposure’da olduğu kadar okulda gezinmek, farklı öğelerle tesirleşime geçmek, ilave kişilik ile diyaloğa girdi mümkün değil. Üniversitenin büyük kısmı kapalı, Moses, Vihn ve yepyeni müdür gibi birkaç karakteri saymazsak geriye yalınce birkaç öğrenciniz kalıyor. Ama en mühimi, dolaşabileceğiniz mekanların ve tesirleşimli öğelerin azlığı. Buna belli aralıklarla yaşanan ışıklandırma ve clipping sualnları da eklenince keyfiniz kaçıveriyor.

Aslında oyunun en büyük sualnu senaryosunda. Anlatılan hikaye, açık başlıkşmak lüzumirse, hayranlara bekledikleri büyük buluşma verilebilsin diye güçlanarak yazılmış gibi. Safi’nin hikayeye dahli, Amanda ile olan ilişkimiz, Moses’ın yalınce tek tür olan biteni açıklayan kişilik figürü olarak kalması… hepsi da yaygınlaşan çerçeveye zarar veriyor. Karakterler arasındaki hissi dengeyi muhafaza etmek da yine Max’e düşüyor tabii. Aslında protesto bu açıdan iyice tek iş başarıyor ve her arasında biri ne kadar taraf karakterleri iyice işleyemese da sağlam tek hissi yoğun vaat ediyor. Öyle ya da böyle tüm karakterleri kurtarmak istiyorsunuz. En büyük başarı ise Max ve Chloe’nin anlatıdaki sunumu ve hak ettikleri onurlandırmaya kavuşmaları.

Evet, yaygınlaşan olarak olasılıkla dahaaz fazla söylendim ama bu seri benim için kıymetli ve Nine Deck ile Square Enix’in özenle altını çizdiği ‘büyük final’ için daha içeriklı tek şey bekliyordum galiba. Life is Strange: Reunion ise sanki geliştirme sürecinde bütçede vahim kısıtlamalara gidilmiş ve oyundan birçok şey çıkartılmış hissi veriyor. Yine da öyle ya da böyle başından sonuna kadar meraklı unsuru ve Chloe ile Max’in varlığı ile oyunu keyifle oynadım. Eğer çok büyük tek beklentiniz yoksa, siz da Life is Strange efsanesini güzel tek veda ile sonlandırabilirsiniz.

Burçin Aygün, IGN Türkiye'de sinema yazarı ve editör. Twitter: @Burcin_Aygun_

Life is Strange: Reunion İnceleme