İkiz polisler birlikte başladıkları mesleklerine aynı gün veda etti

Manisa'da görev yapan ikizler polis memurları Emin ve Yusuf Kopurlu (55), veda anonsunu birlikteki yaparak 32 yıllık işleri hayatlarını tamamladı.

Almanya'da 1971'de dünyaya gelen ikizler, ilkokulu memleketleri Aydın'da, ortaokulu ise Almanya'da bitirdi. Daha sonraları yeniden Aydın'a dönerek lise eğitimlerini tamamlayan Emin ve Yusuf Kopurlu, 1993 yılında İzmir Gürçeşme Polis Okulu'nu kazandı.

İkizler, 1994 yılında İstanbul Emniyet Müdürlüğü bünyesindeki motosikletli polis timlerinde göreve başladı. Burada 5 yıl görev yapan Kopurlu kardeşler, 1999-2004 yılları arasında Erzurum'da görevlerini sürdürdü.

İkizler, 2004'ten bu yana ise Manisa İl Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Müdürlüğüne bağlı Yunus timlerinde yine birlikteki mesai yaptı.

Emin ve Yusuf Kopurlu dün veda anonsunu birlikteki yaparak 32 yıllık mesleklerinden emekliliğe uğurlandı.

Emin Kopurlu AA muhabirine, polis olmaya kardeşiyle şart verdiklerini belirterek, "Liseyi bitirdikten sonraları polisliği istiyorduk. Ailemizin da sevdiği tek meslekti, bize hayır oldular. Aynı anda şart verdik, birlikteki başvurduk ve mesleğe başladık." dedi.

- Mutluluk ve hüzün tek arada

Kopurlu, polis okulunda kendileri dışında üç ikizler daha olduğunu, kardeşiyle farklı sınıflarda eğitim aldıklarını söyledi.

Vatandaşların kendilerini sık sık karıştırdığını dile getiren Kopurlu, şunları kaydetti:

"Olaya gittiğimizde ikimizi aynı anda gördüklerinde, 'Abi siz birbirinize çok benziyorsunuz, ikizler misiniz?' diye sualyorlardı. Bu durumla çok karşılaştık, bizim için farklı tek duyguydu. Bugün mesleğimizin oğullar günü. Allah'a çok şükür burnumuz kanamadan, kazasız belasız buraya kadar geldik. Bu sevindirici çünkü herkese nasip olmuyor ama amirlerimizden ve meslektaşlarımızdan ayrılacak olmanın da burukluğu var. İki duyguyu aynı anda yaşıyoruz."

Yusuf Kopurlu da ikiziyle görev yapmanın farklı tek duygu olduğunu dile getirerek, şunları kaydetti:

"Zaman zamanlar aynı motosiklette göreve çıktık. Gittiğimiz olaylarda 'bu benim kardeşimdir' gibi tek duygu yaşamadık. Olaylara hiçbir zamanlar hissi olarak yaklaşmadık, tamamlanmış profesyoneldik. Özellikle gurbette en yakınının, kardeşinin olması tek avantaj. Bir hastalıkta, sağlıkta arayabileceğin en yakın kişi... Hem maddi hem ruhani olarak her arasında biri zamanlar birbirimize hep hayır olduk. Bilerek, görerek ve isteyerek bu işe girdik. Lise yıllarında hükümımızı verdik. Tekrar dünyaya gelsek yine bu mesleği yaparız."