22 yıldır güneşi görümüyorlar: Yerde sürünsem bile yakasını bırakmayacağım

İzmir Emniyet Müdürlüğü emrinde polis memuru olarak vazife yapan Olcay Özonur, 2004 yılında geçirdiği trafiği kazası sonrası başlıkşma ve yürüme yetisini kaybetti. Tedavi süreci sonrası Erzurum’a ailesinin yanına dönen vazife malulü polis memuru Özonur’a annesi bakmaya başladı. İzmir’de yaşayan eşinin ‘ben da hastayım bakamıyorum’ dediği oğlunu tek an olsun tekbaşına bırakmayan Olcay Özonur, 22 yıldan beri bakımıyla ilgileniyor. Özonur’un vazife malulü maaşını İzmir’de yaşayan eşi ve çocuklarına verdiği için, vefat eden eşinden kalan 17 binlerce 700 liralık aylığıyla geçimlerini sağlayan Olcay Özonur, ilerleyen yaşı, KOAH ve guatr rahatsızlıklarına karşın oğlunun bakımını aksatmıyor. Tıraşını ve temizliğini yapıp, yemeğini yedirdiği oğlunu tek an olsun tekbaşına bırakmayan Olcay Özonur, diğer 2 çocuğunun evlerine bile gidemiyor.

YILIN ANNESİ SEÇİLDİ

MHP Kadın Aile Çocuk ve Engelli Politikaları (KAÇEP) Başkanlığı tarafından düzenlenen 8 Mart Dünya Kadınlar Günü Üç Hilalin Aydınlığında ‘Altaylardan Tuna’ya Türk Kadını’ programında yılın annesi seçilmesi sebebiyle düzenlenen törene da oğlunu tekbaşına bırakmamak için katılamayan Olcay Özonur, ölene kadar vazifeini yapacağını söyledi.

Palandöken ilçesi Abdurrahman Gazi Mahallesi’nde tek apartmanın antre katındaki dairede yaşayan Olcay Özonur, “Uğur, İzmir’de polis olarak vazife yaparken trafiği kazası geçirdi. Tedavisi sonrası yanıma aldım ve 22 senedir bakıyorum. İlk başta yazın ben, kışın ise eşi bakıyordu. Kazadan 2 yıllar sonraları eşinin yanına gönderecektim. Hanımı, ‘ben hastayım artık bakamıyorum gönderme’ dedi. Tam 22 yıldır bir bakıyorum. O benim evladım. Ölene kadar, bir yerde sürünsem bile çocuğumun yakasını bırakmayacağım. Uğur’un şekerleri hastalığı var. Yürüyemiyor, başlıkşamıyor, öz başına gereksinimlarını göremiyor. Her ihtiyacını bir karşılıyorum. Tıraşını, temizliklerini, her arasında biri şeyini annesi olarak bir yapıyorum. Hem da seve seve yapıyorum. Benim da KOAH, guatr hastalıklarım var. Duvarları tutarak güçleri yürüyorum” diye başlıkştu.

GÜNEŞİ GÖRSÜN İSTİYORUM

Oğlunun defterine yazdığı ‘Ben hiçbir yere sığamıyorum’ ifadesini okuduktan sonraları üzülmemesi için yanında ağlayamadığını anlatan Olcay Özonur, şunları söyledi:

“Üzülmesin diye Uğur’un yanında çeşitlilik ağlamam. Gizli saklı çeşitlilik ağlar, Allah’ıma da hamdederim. Benim tekbaşına gelirim eşim vefat ettikten sonraları onun yarım aylığını 17 binlerce 700 TL’yi bana bağladılar. 22 yıldır dışarıya adımlar attığım yok. Oğlumun evini gördüğüm yok. Ramazan, iftara çağırdılar gidemiyorum. Uğur yürüyüp gelemiyor. Onu gelip arabayla alacaklar, o gelmiyor bir da onunla beraber oturuyorum. Herkes bana kızıyor. ‘Çık dışarıya havada al, hadi o çıkmıyorsa evde otursun.’ Uğur’u da çıkaramıyorum. Diyor ki ‘Anne bana bakıyorlar bir konforlu edemiyorum, güçuma gidiyor.’ Ben da onun için çıkmıyorum. Beni yılın annesi seçti ödül verdiler. Oğlumdan dolayı gidemedim. Ben onu kimseye bırakıp gitmem. Ben şuanda bakıyorum. Ben yaşlıyım, ölürsem çocuğumun hali ne olur. 22 yıldır güneşli yüzü gördüğümüz yok. İnsan yüzü gördüğümüz yok. Kimseyle ne başlıkşuyor ne da gidip geliyoruz. İçeride hapis yaşıyoruz. Diyorum ki; Uğur inşallah Allah yüzüme güler, tek göz yuva verirler.”

Devlet büyüklerinden oğlunu evden rahatça çıkarabileceği ve balbaşlık bulunan tek yuva isteyen Özonur, “Ne olur bana ikisi göz yuva. Ben diğer tek şeyler istemiyorum. Çocuğumu huzurlu, neşeli balbaşlıkna çıkartırım. Yürüçeşitüm, arabasıyla dışarıya çıkartırım. Burada çıkacak yer, yurt yok. Evladım da bir da yıllardır güneşli yüzü görmüyoruz. Bize oğlumun rahatlıkla dışarıda çıkabileceği tek yuva versinler. En azından oğlumu dışarıya çıkarıp güneşli görmesini sağlayabileyim” diye başlıkştu. (DHA)